jējūno — Lewis & Short
jējūno, 1, v. n.id.,
I to fast (late Lat.):
Abraham peregrinis prandentibus cibos jejunaturus apposuit,Hier. Ep. 66, 11:
cum jejunas laeta sit facies tibi,id. ib. 22, 27.—
(b) With dat., to abstain from a thing: Adam salvus alioquin, si uni arbusculae jejunare maluisset, Tert. Jejun. 3.—With ab:
a justa fruge naturae,Tert. Pud. 16.— Trop.:
philosophiā,Tert. Anim. 6.