lănista — Lewis & Short
lănista, ae, m.,
I a trainer of gladiators, fencing-master (class.; cf.: gladiator, athleta, pugil).
I Lit.:
num ille lanista omnino jam a gladiatore recessisse videtur,Cic. Rosc. Am. 40, 118:
reus, tamquam clemens lanista,id. Att. 1, 16, 3:
regia verba lanistae,Juv. 11, 8:
circumforaneus,Suet. Vit. 12:
lanistarum familias ex urbe expellere,id. Aug. 42; Juv. 6, 215.—So of fowls:
rixosarum avium,Col. 8, 2, 5.—
II Transf., an inciter, instigator, agitator; one who stimulates to wrong or violence:
hic se ad eum lanistam contulit,Cic. Rosc. Am. 6, 17:
ne videret unius corporis duas acies, lanista Cicerone, dimicantes. Ego lanista?Cic. Phil. 13, 19, 40:
lanistis Aetolis dimicare,Liv. 35, 33, 6.