mātrĭmōnĭum — Lewis & Short
mātrĭmōnĭum, ii, n.mater,
ire in matrimonium,i. e. to be married, Plaut. Trin. 3, 3, 4:
in matrimonium dare, opp. in concubinatum,id. ib. 3, 2, 65: alicujus tenere, to be one's spouse:
te Q. Metelli matrimonium tenuisse sciebas,Cic. Cael. 14, 34:
in matrimonium dare alicui filiam suam,to give in marriage, Caes. B. G. 1, 3:
in matrimonium ducere alicujus filiam,to marry, Cic. Clu. 44, 125:
in matrimonium petere sibi aliquam,to ask in marriage, Suet. Caes. 27:
in matrimonium collocare,to give in marriage, Cic. Div. 1, 46, 104:
in matrimonium collocare (filiam),Gai. Inst. 2, 235; 238:
locare in matrimonio stabili et certo,to take in marriage, marry, id. Phil. 2, 18, 44:
matrimonio uxorem exigere,to put her away, repudiate her, Plaut. Merc. 4, 6, 6; so,
matrimonio exturbare,Tac. A. 11, 12:
dimittere aliquam e matrimonio,to put her away, to repudiate, divorce her, Suet. Tib. 49:
justum matrimonium est, si, etc.,lawful marriage, Ulp. Fragm. 5, 2:
non justo contractum,Gai. Inst. 1, 87.—
matrimonia et pecudes hostium praedae destinare,Tac. A. 2, 13 fin.; Suet. Caes. 52:
severius matrimonia sua viri coercerent,Just. 3, 3; 3, 5; 18, 5:
matrimonia a finitimis petita,Flor. 1, 1, 10.