nĕc-ŏpīnātus — Lewis & Short
nĕc-ŏpīnātus (also separately, nĕc ŏpīnātus), a, um,
necopinata bona perspicere,id. Off. 2, 10, 36:
nec opinato adventu urbem interceptam,Liv. 26, 51:
in necopinatam fraudem labi,id. 27, 33:
necopinatum gaudium,id. 39, 49.—Plur. as subst.: nĕcŏpīnāta, ōrum, n., the unforeseen:
cum diligenter necopinatorum naturam consideres,Cic. Tusc. 3, 22, 52.—A dverb.:
locum secretum ab tumultu petit, unde ex necopinato aversum hostem invadat,unexpectedly, unawares, Cic. Tusc. 4, 27, 8. —Hence, adv.: nĕcŏpīnātō (or separately, nĕc ŏpīnātō), unexpectedly:
si necopinato quid evenerit,Cic. Tusc. 3, 22, 52; cf. id. ib. 3, 24, 59:
aliquem necopinato videre,id. Fin. 3, 2, 8; id. Phil. 2, 31, 77:
aliud novum malum necopinato exortum,Liv. 3, 15, 4.