nŏtātĭo — Lewis & Short
nŏtātĭo, ōnis, f.noto,
I a marking, noting.
I In gen.:
tabellarum,i. e. the marking of the voting-tablets with wax of different colors, Cic. Clu. 47, 130.—
II In partic.
A The inflicting of disgrace by the nota censoria;
v. nota, II. B. 2.: ad notationes auctoritatemque censoriam,Cic. Clu. 46, 128.—
B A designation, choice:
delectus et notatio judicum,Cic. Phil. 5, 5, 13.—
C A noticing, observing, observation:
notatio naturae et animadversio peperit artem,Cic. Or. 55, 183:
quae notatione et laude digna sint,id. Brut. 17, 65:
notatio temporum,chronology, id. ib. 19, 74.—
D The designating of the meaning and derivation of a word, etymology:
tum notatio, cum ex vi verbi argumentum aliquid elicitur,Cic. Top. 2, 10; cf.: multa etiam ex notatione sumuntur. Ea est autem, cum ex vi nominis argumentum elicitur: quam Graeci e)tumologi/an vocant, id est verbum e verbo, veriloquium, id. ib. 8, 35; cf. Quint. 1, 6, 28.—
E The use of letters to denote entire words, a species of short-hand:
ad quas notationes publicas accessit, etc.,Val. Prob. de Jur. Not. Signif. 1.—
F Rhet. t. t., a describing, depicting, characterizing:
notatio est cum alicujus natura certis describitur signis, quae sicuti notae quaedam naturae sunt attributae,Auct. Her. 4, 50, 63.