ob-stŭpĕ-făcĭo — Lewis & Short
ob-stŭpĕ-făcĭo, fēci, factum, 3,
eum timidum obstupefecit pudor,Ter. Phorm. 2, 1, 54:
ipso miraculo audaciae obstupefecit hostes,Liv. 2, 10:
nisi metus maerorem obstupefaceret,id. 25, 38; cf. Tac. H. 4, 72.—Pass.:
obstupefactis hominibus,Cic. Deiot. 12, 34:
obstupefacti hostes,Tac. Agr. 18:
obstupefactis nervis,Val. Max. 3, 8, ext. 6.