occīsĭo — Lewis & Short
occīsĭo, ōnis, f.1. occīdo,
I a massacre, slaughter, murder (class. but rare, except in eccl. Lat.;
sometimes interchanged in the MSS. with occidio): si caedes et occisio facta non erit,Cic. Caecin. 14, 41:
parentis,id. Inv. 1, 26, 37; App. M. 6, p. 184; Aur. Vict. Vir. Ill. 14:
aestimati sumus sicut oves occisionis,Vulg. Psa. 43, 21:
gladium ad occisionem,id. Jer. 15, 3.