offĭcĭōsus — Lewis & Short
offĭcĭōsus, a, um, adj.officium.
syn. studiosus): homo,Cic. Fam. 13, 21, 2:
amicitia,id. Planc. 19, 46:
sedulitas,Hor. Ep. 1, 7, 8:
voluntas,Ov. P. 3, 2, 17.—Comp.:
estne quisquam, qui tibi officiosior, liberaliorque videatur?Cic. Rosc. Com. 6, 18; id. Att. 13, 45, 3.—Sup.:
officiosissima natio candidatorum,Cic. Pis. 23, 55; for which with summe:
homines Lampsaceni summe in omnes cives Romanos officiosi,Cic. Verr. 2, 1, 24, § 63.—
dolor,Cic. Tusc. 3, 28, 70:
labores,id. Mil. 5, 12:
pietas,Sen. Ep. 99, 18.—
officiose et amice factum,Cic. Lael. 20, 81: aliquid facere, Afran. ap. Charis. p. 247 P.:
scribere,Cic. Att. 1, 20, 1.—Comp.:
gratum etiam Pilia (fecit), sed illa officiosius, quod, etc.,Cic. Att. 6, 1, 22.—Sup.:
officiosissime venit ad me,Plin. Ep. 10, 21 (32) init.