offundo — Lewis & Short
offundo (obf-), ūdi, ūsum, 3, v. a.obundo.
cibum (avibus),Plaut. As. 1, 3, 64; id. Trin. 4, 3, 84.—
ut piscibus aqua, nobis aër crassus offunditur,i. e. surrounds us, Cic. Ac. 2, 25, 81:
rubor gravissimis quoque viris offunditur,Sen. Ep. 11, 3:
cum ignis oculorum cum eo igne, qui est ob os offusus, se confudit,Cic. Univ. 14:
asinus offunditur,tumbles down, App. M. p. 144, 23. —
quasi noctem quandam rebus offundere,Cic. N. D. 1, 3, 6:
haec indoctorum animis offusa caligo est,id. Tusc. 5, 2, 6:
tamquam si offusa rei publicae sempiterna nox esset,id. Rosc. Am. 32, 91:
omnium rerum terrorem oculis et auribus,Liv. 28, 29:
caliginem oculis,id. 26, 45:
pavorem incompositis,id. 10, 5:
errorem alicui,to cause, id. 34, 6: quibus tenebris est offusa hominis cogitatio, Lact. de Ira, 1, 5; id. Inst. 7. 24, 7.—
ut obscuratur et offunditur luce solis lumen lucernae,eclipsed, Cic. Fin. 3, 14, 45:
oculi clarissimā in luce tenebris offusi,Val. Max. 2, 7, 6.—
offusus pavore,overcome, Tac. A. 11, 31:
Marcellorum meum pectus memoria obfudit,has filled, Cic. Marcell. 4, 10 dub.:
non existimare se tantis tenebris offusam esse rem pnblicam,Val. Max. 3, 8, 3; 2, 7, 6.