ōmĭnor — Lewis & Short
ōmĭnor, ātus, 1, v. dep. (ante-class.
syn.: divino, auguro, auspicor, vaticinor): malo (alienae) quam nostrae (rei publicae), ominari,Cic. Off. 2, 21, 74:
melius, quaeso, ominare,id. Brut. 96, 329: felix faustumque imperium, Liv. 26, 18, 8:
ac prope certā spe ominatos esse homines finem, etc.,id. 44, 22, 17:
vera de exitu Antonii,Vell. 2, 71, 2:
optamus tibi ominamurque in proximum annum consulatum,Plin. Ep. 4, 15, 5; cf.:
clamor militum et sibi adversa, et Galbae prospera ominantium,wishing, Suet. Ner. 48.—Of things:
naves cum commeatu rediere, velut ominatae ad praedam alteram repetendam sese venisse,as if they had divined, had had a presentiment, Liv. 29, 35, 1; cf. Weissenb. ad id. 27, 31, 3:
male ominatis Parcite verbis,words of evil omen, Hor. C. 3, 14, 11.