oscŭlor — Lewis & Short
oscŭlor, ātus, 1 (old form auscŭ-lor,
Plaut. As. 5, 2, 42; id. Merc. 3, 3, 14; oldeam vidisse cum alieno oscularier,kissing each other, id. Mil. 2, 2, 88:
osculari atque amplexari inter se,id. ib. 5, 1, 40:
ille autem me complexus atque osculans flere prohibebat,Cic. Rep. 6, 14, 14:
eum complexus, osculatusque dimisit,id. Att. 16, 5, 2:
simulacrum,Cic. Verr. 2, 4, 43, § 94:
osculetur me osculo oris sui,Vulg. Cant. 1, 1. —
inimicum meum sic amplexabantur, sic osculabantur,Cic. Fam. 1, 9, 10:
scientiam juris tamquam filiolam,id. Mur. 10, 23.