pā^trĭcĭus — Lewis & Short
pā^trĭcĭus (pā^trĭtĭus, Aug. Mon. Ancyr.), a, um, adj.patres,
patricii pueri,Plaut. Capt. 5, 4, 5:
familia,Cic. Leg. 2, 3, 6; Vell. 2, 59, 2: gens, Juv. 10, 332:
sanguis,Pers. 1, 61:
ostrum,Stat. S. 1, 4, 97: Patricius Vicus Romae dictus eo, quod ibi patricii habitaverunt (the mod. Via Urbana), Fest. p. 221 Müll.—
olim patricii dicebant, plebiscitis se non teneri,Gai. Inst. 1, 3:
patres ab honore, patriciique progenies eorum appellati,Liv. 1, 8 fin.:
patricios Cincius ait appellari solitos, qui nunc ingenui vocentur,Fest. p. 241 Müll.; Cic. Caecin. 35, 101:
patricii minorum gentium,id. Fam. 9, 21, 2:
(Sulla) primus e patriciis Corneliis igni voluit cremari,of the Cornelian patricians, id. Leg. 2, 22, 57:
exire e patriciis,to pass, by adoption, into a plebeian family, id. Dom. 14, 37; Juv. 8, 190; 1, 24.—In sing.:
nisi qui patricius sit,Cic. Mur. 7, 15; id. Brut. 16, 62.—