pĕdĕtemptim — Lewis & Short
pĕdĕtemptim or pĕdĕtentim, adv.pes-tendo; qs. by stretching out the feet; cf. Doed. Syn. 3, p. 98; hence,
quaerendis pedetentim vadis, in terram evasere,Liv. 21, 28 fin.—
pedetemptim et gradatim accessus,id. Fam. 9, 14, 7; cf.:
paulatim et ut dicitur pedetentim interrogando,Quint. 5, 7, 20:
timide et pedetemptim istuc descendunt,Cic. Quint. 16; cf.:
caute pedetemptimque omnia dicere,id. Clu. 42: viam tentare, Cato ap. Charis. p. 190 P.:
di bene vortant quod agas! pedetemptim tamen,Ter. Phorm. 3, 3, 19.—Comp.: pedetemptius tibi consulam, M. Aur. ap. Front. Ep. ad M. Caes. 3, 2.