1. plăcĕo — Lewis & Short
plăcĕo, cŭi and cĭtus, cĭtum, 2, v. n. (
I part. fut. pass.:
dos placenda,Plaut. Trin. 5, 2, 35; v. I. A. fin.) [cf. placo], to please, to be pleasing or agreeable, to be welcome, acceptable, to satisfy (class.).
I Lit.
A In gen.:
ungor ut illi placeam,Plaut. Cas. 2, 3, 11:
meo neque cara'st cordi neque placet,id. Ep. 1, 2, 30:
si placeo, utere,Ter. Phorm. 3, 2, 43:
non placet Antonio consulatus meus: at placuit P. Servilio,Cic. Phil. 2, 5, 12; Ter. Ad. 1, 1, 34: et quae vobis placita est condicio, datur. id. Hec. 2, 1, 44:
nec dubito, quin mihi (Erigona) placitura sit,Cic. Q. Fr. 3, 1, 4, § 13:
exspecto quid illis placeat de epistolā ad Caesarem,id. Att. 13, 1:
tibi Ne Enipeus Plus justo placeat,Hor. C. 3, 7, 24:
dis, quibus septem placuere colles,id. C. S. 7; id. Ep. 1, 7, 45; 1, 17, 35:
quid placet aut odio est,id. ib. 2, 1, 101:
quod spiro et placeo (si placeo) tuum est,id. C. 4, 3, 24; Plin. 12, 7, 14, § 29:
sibi non placere, quod (Aristides) cupide elaborasset, ut, etc.,Nep. Arist. 1, 4:
quis gener hic placuit censu minor,Juv. 3, 160:
Deo placere non possunt,Vulg. Rom. 8, 8.—As act.:
si illa tibi placet, placenda dos quoque'st quam dat tibi,must be pleasing, Plaut. Trin. 5, 2, 35.—
B In partic.
1 In scenic lang., of players or pieces presented, to please, find favor, give satisfaction:
primo actu placeo, Ter. Hec. prol. alt. 31: cui scenico placenti,Suet. Ner. 42; id. Galb. 12; id. Vit. 11:
populo ut placerent quas fecisset fabulas,Ter. And. prol. 3;
id. Hec. prol. alt. 12: ubi (fabulae) sunt cognitae, Placitae sunt,id. ib. 13.—
2 Placere sibi, to be pleased or satisfied with one's self, to flatter one's self, to pride or plume one's self:
ego numquam mihi minus quam hesterno die placui,Cic. de Or. 2, 4, 15:
nolo tibi tam valde placeas,Petr. 126; Plin. 35, 9, 36, § 63:
tu tibi tunc curruca places,Juv. 6, 276:
omnes competitores placebant sibi, omnes omnibus displicebant,Sid. Ep. 7, 9.—
II Transf.: placet mihi (tibi, etc.), or simply placet, it pleases me, it seems good, right, or proper to me; it is my opinion, I am of opinion, I hold, believe, intend, purpose; and in perf., placuit, or placitum est, it is decided, resolved, determined (mihi, nobis, etc., or absol.).
A In gen.
(a) With dat.:
ut ipsi auctori hujus disciplinae placet,Cic. Fin. 1, 9, 29:
ut doctissimis sapientissimisque placuit,id. Div. 1, 49, 110:
postea mihi placuit, ut summorum oratorum Graecas orationes explicarem,id. de Or. 1, 34, 155:
ita nobis placitum est, ut, etc.,Auct. Her. 2, 1, 1:
sic Justitiae placitumque Parcis,Hor. C. 2, 17, 16:
si placitum hoc Superis,Val. Fl. 3, 296.—With subject-clause:
duo placet esse Carneadi genera visorum,Cic. Ac. 2, 31, 99; id. Rep. 1, 38, 60:
sic visum Veneri, cui placet impares Formas, etc., mittere,Hor. C. 1, 33, 10:
quis paria esse fere placuit peccata, laborant, Cum, etc.,id. S. 1, 3, 96.—
(b) Without dat., Cic. Rep. 1, 46, 70:
sed, si placet, in hunc diem hactenus,id. ib. 2, 44, 71; id. Sest. 51:
placitum est, ut in aprico maxime pratuli loco considerent,id. Rep. 1, 12, 18.—With neutr. pron. as subj.:
hocine placet?Plaut. Am. 1, 3, 16.—With subj.:
placuit ad hunc primum ferremus aditum,App. M. 4, 9.—With subject-clause:
placet enim esse quiddam in re publicā praestans et regale, etc.,Cic. Rep. 1, 45, 69; 1, 36, 56:
si enim pecunias aequari non placet,id. ib. 1, 32, 49:
hos corripi placitum,Tac. A. 4, 19; 6, 7; Hor. S. 1, 3, 96.—
B In partic.
1 In publicists' lang., to resolve, will, order, determine:
senatui placere, ut C. Pansa, etc.,Cic. Phil. 14, 14, 38:
senatui placere, C. Cassium, etc.,id. ib. 11, 12, 30:
deliberatur de Avarico in communi concilio, incendi placeret an defendi,Caes. B. G. 7, 15:
quamobrem placitum est mihi, ut, etc.,Cic. Att. 8, 12, A, §
4: edixit, mulieres ante horam quintam venire in theatrum non placere,Suet. Aug. 44 fin.; cf.:
quid placeat, die,your decision, Juv. 10, 338.—
2 Si dis placet, please the gods; and in eccl. writers:
Deo placere,Vulg. Num. 23, 27; v. deus.— Hence, *
A plăcens, entis, P. a., pleasing, charming, dear:
expetendum esse quod non placens sit,Cic. Fin. 3, 8:
placens uxor,Hor. C. 2, 14, 21.—Acceptable:
hostia placens Deo,Vulg. Phil. 4, 18:
sibi placentes,self-willed, id. 2 Pet. 2, 10.—
B plăcĭtus, a, um, P. a., pleasing, agreeable, acceptable (mostly poet.):
placita es simplicitate tuā,you are pleasing, you please, Ov. Am. 2, 4, 18:
oliva,Verg. G. 2, 425:
amor,id. A. 4, 38:
bona,Ov. H. 17, 98:
in locum ambobus placitum exercitus conveniunt,Sall. J. 81, 1:
artes,Tac. A. 2, 66:
exemplum,id. ib. 4, 37:
eum (regem creari) quasi placitissimum diis. qui, etc.,Just. 18. 3. 9 (the reading acceptissimum is a later emendation).—Abl. absol.: sic placito ocius surrexit. App. M. 2, 24:
placiti dies,appointed days, Vulg. 1 Reg. 13, 11.—
2 Subst.: plăcĭtum, i, n.
a Prop., that which is pleasing or agreeable:
ultra placitum laudare,more than is agreeable, Verg. E. 7, 27.—
b Transf.
(a) An opinion, sentiment (post-Aug.):
Catonis placita de olivis,Plin. 15, 5, 6, § 20.—
(b) A determination, prescription, order:
medicorum placita,Plin. 14, 22, 28, § 143.—
(g) A maxim, principle:
ipse (Rubellius) placita majorum colebat,Tac. A. 14, 22:
sapientium placita,id. ib. 16, 19:
Stoicorum,id. H. 3, 81:
philosophorum,id. Or. 19:
nec est quare hoc inter nostra placita mireris,Sen. Ep. 66, 45:
decreta, quae Graeci vocant dogmata, nobis vel decreta licet adpellare vel scita vel placita,Sen. Ep. 95, 10: philosophiae placita, id. ib. §
37: Babyloniorum,Plin. 2, 79, 81, § 191; Col. 9, 2, 1.