1. pōtĭo — Lewis & Short
pōtĭo, ōnis, f.id.,
I a drinking, a drink, draught, abstr. and concr. (class.).
I In gen.
(a) Abstr.:
in mediā potione,Cic. Clu. 10, 30; cf.:
contemptissimis escis et potionibus,id. Fin. 2, 28, 90.—
(b) Concr.:
cum cibo et potione fames sitisque depulsa est,Cic. Fin. 1, 11, 37:
multo cibo et potione completi,id. Tusc. 5, 35, 100:
cibus et potio,Varr. R. R. 1, 1, 5:
A POTIONE,a cup-bearer, Inscr. Grut. 578, 1.—
II In partic.
A A poisonous draught:
potione mulierem sustulit,Cic. Clu. 14, 40; cf.: potio mortis causa data. Quint. Decl. 350:
haec potio torquet,Juv. 6, 624.—
B A draught or potion given by physicians:
dare potionis aliquid,Plaut. Men. 5, 5, 21:
potiones ad id efficaces,Cels. 4, 8.—
C A magic potion, philter (poet.), Hor. Epod. 5, 73.—
III Trop.: nam mihi jam intus potione juncea onerabo gulam, load my throat with a draught of rushes, i. e. hang myself with a rope of rushes, Plaut. Stich. 4, 2, 56.