quaestŭōsus — Lewis & Short
quaestŭōsus, a, um, adj.quaestus.
I Gainful, profitable, advantageous, lucrative, productive (class.;
syn. lucrosus): ager,productive, fruitful, Cato, R. R. 1, 6:
mercatura,Cic. Tusc. 5, 31, 86; id. Fin. 5, 30, 91:
quaestuosissima officina,id. Phil. 2, 14, 35:
res Verri,Cic. Verr. 2, 2, 19, § 46:
uberrimus et quaestuosissimus annus,id. ib. 1, 14, 40:
hoc multo est quaestuosius, quam, etc.,id. Agr. 2, 25, 67:
benignitas quaestuosior,id. ib. 1, 4, 10:
edictum quaestuosissimum,Cic. Verr. 2, 3, 14, § 36:
insula quaestuosa margaritis,rich in, Plin. 6, 25, 28, § 110:
emporium,Liv. 39, 15.—
II That looks to one's own gain, advantage, or profit, eager for gain:
quaestuosus homo,Cic. Par. 6, 3, 49:
gens,Curt. 4, 7, 19:
nec satis in arte eā quaestuosus,Plin. 26, 3, 7, § 12:
dummodo eam (mulierem) des, quae sit quaestuosa,i. e. a prostitute, Plaut. Mil. 3, 1, 190.—
III That has great gain or profit, wealthy, rich:
gens Syrtica navigiorum spoliis quaestuosa,Curt. 4, 7, 19:
Graeci,Plin. 28, 4, 13, § 50:
milites,Tac. A. 13, 35: quaestuosi et opulenti, id. ib. 12, 63.— Adv.: quaestŭōsē, gainfully, advantageously, profitably (post-Aug.). —Comp.:
quaestuosius,Plin. 19, 4, 19, § 56. — Sup.:
quaestuosissime,Sen. Ben. 4, 3, 3.