rē^-frēno — Lewis & Short
rē^-frēno (refraeno), āvi, ātum, 1, v. a. *
equos,Curt. 4, 16, 3.—
fluvios,Lucr. 6, 531; cf.
aquas,Ov. H. 6, 87:
materiem per membra,Lucr. 2, 276; cf.:
copiam materiaï,id. 2, 283.—
religione refrenari,Lucr. 5, 114:
blanda refrenat morsus voluptas,id. 4, 1085:
adulescentes a gloriā,Cic. Cael. 31, 76; cf.:
a reditu refrenavit,id. Phil. 11, 2, 4:
juventutem,id. Div. 2, 2, 4:
libidines,id. Par. 5, 1, 33:
libidinem,id. Agr. 2, 20, 55:
indomitam audeat Refrenare licentiam,Hor. C. 3, 24, 29:
animum conscientiă sceleris avaritiaeque suae,Cic. Verr. 2, 3, 57, § 130:
omnium opibus refrenare ac coërcere,id. Div. 2, 2, 4:
cursum dicendi,Quint. 8, prooem. § 27:
neque hac re severitas Papirii refrenari potest,Val. Max. 2, 7, 8:
linguam,Vulg. Jacob. 1, 26.