salvātor — Lewis & Short
salvātor, ōris, m.id..
I In gen., a saviour, preserver (late Lat.;
class. servator): Cicero Soterem salvatorem noluit nominare,Mart. Cap. 5, § 510; Vulg. Isa. 17, 10:
IOVI SALVATORI,Inscr. Grut. 19.—
II In partic., in the Vulg. and Christian fathers, as a transl. of swth/r and Jesus (Heb. ), the Saviour, Redeemer:
Christus Jesus, id est Christus Salvator: hoc est enim Latine Jesus ... Salus Latinum nomen est: salvare et salvator non fuerunt haec Latina, antequam veniret Salvator, etc.,Aug. Serm. 299, 6; cf. id. Trin. 13, 10 fin.; Tert. adv. Marc. 3, 18; Lact. 4, 12, 6; Prud. stef. 1, 115; Vulg. Luc. 2, 11; Sedul. 2, 155 et saep.