scriptĭo — Lewis & Short
scriptĭo, ōnis, f.id.,
I a writing (almost confined to Cic.). *
I In gen., the art of writing:
quae (lippitudo) impediat scriptionem meam,Cic. Att. 10, 17, 2.—
II In partic.
A A composing in writing, composition:
nulla res tantum ad dicendum proficit, quantum scriptio,Cic. Brut. 24, 92:
causam scriptione dignam,id. Fam. 9, 12, 2:
instituta scriptio,id. de Or. 2, 1, 5:
genus scriptionis,id. Inv. 1, 12, 17; cf. id. Or. 11, 37:
ex scriptione interpretari,according to the letter, literally, id. Inv. 1, 38, 68. —Plur.:
impulsi sumus ad philosophiae scriptiones,Cic. Tusc. 5, 41, 121 (also ap. Non. 174, 19).—*
B A note, bond: avarus fenerator spe lucri Rem scriptione duplicarat, Varr. ap. Non. 174, 17.