LOGOI

The corpus record — Latin

seditio

seditio · f

an insurrectionary separation

Generated live from the audited Latin corpus — every figure on this page is a database query, not prose from memory.

Where it lives

Densest 12 of 102 attested works shown, by occurrences per 10,000 attested tokens.

What it meant

1. sēdĭtĭo — Lewis & Short

sēdĭtĭo, ōnis, f.sed, i. e. sine (v. h. v.), and itio; thus, orig., a going aside, going apart; hence,

I Lit., an insurrectionary separation (political or military); dissension, civil discord, insurrection, mutiny, sedition (very freq. and class.; syn.: secessio, defectus): ea dissensio civium, quod seorsum eunt alii ad alios, seditio dicitur, Cic. Rep. 6, 1, 3 (ap. Serv. Verg. A. 1, 149, and Non. 25, 6): duobus tribunis plebis per seditionem creatis, id. ib. 2, 34, 59; cf. Liv. 2, 31 fin. sq.: si qui in seditione non alterius utrius partis fuisset, Cic. Att. 10, 1, 2; cf. Gell. 2, 12, 1: ne qua seditio oriretur, Caes. B. G. 7, 28 fin.; Sall. C. 34, 2: seditione factā, Caes. B. C. 1, 87, 3: seditionem inter Poenos et Siculos milites esse factam, Cic. Div. 1, 24, 50; cf.: seditio inter belli pacisque auctores orta, Liv. 2, 16: seditionem ac discordiam concitare, Cic. Mur. 39, 83: commovere, id. Att. 2, 1, 8: movere, Vell. 2, 68, 2: coeptare, Tac. A. 1, 38; 1, 45; 2, 81 et saep.: componere, id. H. 4, 14: magno in populo cum saepe coörta est Seditio, etc., Verg. A. 1, 149; Hor. Ep. 1, 2, 15: seditione potens, Verg. A. 11, 340.—Plur.: cum hominem seditiosum defenderet, non dubitavit seditiones ipsas ornare, Cic. de Or. 2, 28, 124; 2, 48, 199; Sall. J. 37, 1; Liv. 4, 2; 5, 3; Quint. 2, 16, 2; Hor. C. 3, 3, 29; 3, 6, 13; Tac. A. 4, 68 et saep.—Seditio, personified as one of the attendants of Fama, Ov. M. 12, 61.—
II Transf., in gen., dissension, discord, strife, quarrel (very rare; mostly poet.; in Cic. only as a transl. of the Greek sta/sis): Amphitruo uxori turbas conciet ...tum meus pater Eam seditionem in tranquillum conferet, Plaut. Am. 1, 2, 16: ut homini adulescentulo Filiam darem in seditionem atque in incertas nuptias, Ter. And. 5, 1, 11 Ruhnk.: cui studeat, deus omnis habet, crescitque favore Turbida seditio, donec Juppiter, etc., Ov. M. 9, 426; so, domestica (opp. fraterna concordia), Liv. 45, 19: pantomimorum, Suet. Ner. 26: non illaudata (with magno certatur amore), Claud. in Rufin. 2, 226.—
B Of inanimate and abstract things: seditio maris, uproar, turbulence, Stat. Th. 9, 142: pelagi, Manil. 2, 90: siderum, id. 2, 196: flammasque rebelles Seditione tori (Eteoclis et Polynicis), Stat. Th. 1, 36: intestina corporis, Liv. 2, 32, 12.—Comically: seditionem facit lien, occupat praecordia, rebels, and takes possession of my stomach, Plaut. Merc. 1, 14: Archytas iracundiam, videlicet dissidentem a ratione, seditionem quandam animi vere ducebat, et eam consilio sedari volebat, Cic. Rep. 1, 38, 60.

2. seditiö — Walde–Hofmann

seditiö, -Onis f. „Zwist, Zerwürfnis, Trennung“ (seit Plaut. [vgl. Cie. rep. 6, 3), seditiösus „aufrührerisch“ seit Cic., séditiósior Gramm.): aus *söd-itiö „das Beiseitegehen* (Vanidek 37); vl. nach söcesstö (Ernout-Meillet? 920). Abzulehnen Wood Lg. 7, 137 (aus *s2-dätiö, *dhati- — gr. deaig; Anlautsbehandlung von -dh- ganz unwrschl, da sé(d)- noch lebendiges Präf. war; auch paßt die Bed. nicht). — [Walde–Hofmann, s.v. seditiö, p. 1415]

In the wild

6 of 515 attestations shown.

Where it came from

  • Walde-Hofmann, Lateinisches etymologisches Worterbuch Treated in Walde-Hofmann, Lateinisches etymologisches Worterbuch s.v. seditiö (scan p. 1415; entry #2537). Root candidates: *dhati-.

Downloads

CC BY 4.0 with receipt attribution — every file carries its license line. What is exportable

Latin text and lemmatization derived from the Perseus Digital Library (canonical-latinLit), CC BY-SA 4.0. Lewis & Short (public domain) via Perseus. This derived data is shared under the same CC BY-SA 4.0 license.