tăcĭturnĭtas — Lewis & Short
tăcĭturnĭtas, ātis, f.taciturnus,
I a being or keeping silent, silence, taciturnity (class.;
opp. oratio),Cic. Sest. 18:
taciturnitatem alicujus experiri,id. Brut. 65, 231:
curiae taciturnitas annua,id. Pis. 14, 32:
vocis exspectas contumeliam, cum sis gravissimo judicio taciturnitatis oppressus?id. Cat. 1, 7, 16:
taciturnitas testium,id. Rosc. Com. 5, 14:
taciturnitas imitatur confessionem,id. Inv. 1, 32, 54:
suspitionem mihi majorem tua taciturnitas attulerat,id. Att. 7, 8, 1:
taciturnitas pudorque,Suet. Ner. 23:
quid foret Iliae Mavortisque puer, si taciturnitas Obstaret meritis invida Romuli,i. e. silence on the part of poets, Hor. C. 4, 8, 23 et saep.:
opus est Fide et taciturnitate,Ter. And. 1, 1, 7:
nosti hominis tarditatem et taciturnitatem,Cic. Fam. 1, 5, b, 2; Aur. Vict. Epit. 1 med.; cf.:
desideravit Maecenatis taciturnitatem,Suet. Aug. 66. — Plur.:
sed paucorum taciturnitatibus tradidisse sacrorum ritus,Arn. 5, 168.