tībīcen — Lewis & Short
tībīcen, ĭnis, m.contr. from tībĭĭcen, from tibia-cano,
age, tibicen, refer ad labias tibias, suffla celeriter tibi buccas,Plaut. Stich. 5, 4, 41:
si tibiae non referant sonum, abiciendas sibi tibicen putat,Cic. Brut. 51, 192:
tibicen sine tibiis canere non potest,id. de Or. 2, 83, 338; id Leg. 2, 24, 62; id. Ac. 2, 7, 20; id. Dom. 47 123; id. Agr. 2, 34, 93; Hor. Ep. 2, 1, 98; id. A. P. 415:
tibicines abierunt,Liv. 9, 30, 5:
funus celebratum ... praecedente tibicine,Plin. 10, 43, 60, § 122; Val. Max. 2, 5, 4: transit idem jurisconsultus tibicinis Latini modo, i. e. preludes or rehearses the legal formulas (as the flutist accompanies the actors), Cic. Mur. 12, 26. —Sing. collect.:
crebro tibicine,Cic. Sen. 13, 44. —
urbem colimus tenui tibicine fultum,Juv. 3, 193. —
Of Atlas, supporting the heaven,Arn. 2, 92; cf.:
tibicines in aedificiis dici existimantur a similitudine tibiis canentium, qui ut cantantes sustineant, ita illi aedificiorum tecta,Fest. p. 366 Müll.