tranquillĭtas — Lewis & Short
tranquillĭtas, ātis, f.tranquillus,
tanta subito malacia ac tranquillitas exstitit, ut se ex loco movere non possent (naves),Caes. B. G. 3, 15:
si proficiscatur hac tranquillitate,Cic. Ac. 2, 31, 100:
maris tranquillitas intellegitur nullā ne minimā quidem aurā fluctus commovente,id. Tusc. 5, 6, 16:
mira serenitas cum tranquillitate oriebatur,Liv. 26, 11, 3:
summā tranquillitate consecutā,Caes. B. G. 5, 23:
insidiosa,Plin. Pan. 66, 3; and in plur.:
nos longis navibus tranquillitates aucupaturi eramus,Cic. Att. 6, 8, 4; cf.:
securitas quae est animi tamquam tranquillitas,id. Fin. 5, 8, 23. —
locus quietis et tranquillitatis plenissimus,Cic. de Or. 1, 1, 2:
tranquillitas (animi), id est placida quietaque constantia,id. Tusc. 4, 5, 10:
summa tranquillitas pacis et otii,id. Agr. 1, 8, 21; cf. Sen. Tranq. 2, 3 sq.:
tranquillitas animi et securitas ... tranquillitatem expetere,Cic. Off. 1, 20, 69; cf.:
otium ac tranquillitatem vitae sequi,id. Mur. 27, 55:
et jam ibi nequaquam eadem quies ac tranquillitas erat,Liv. 24, 27, 7:
non multum ad tranquillitatem locus confert,Sen. Ep. 55, 8: illa tranquillitas vera est, in quam bona mens explicatur. id. ib. 56, 6:
tranquillitatem et otium penitus auxit,Tac. Agr. 40 fin.:
ad carminis tranquillitatem tamquam ad portum confugerunt,Petr. 118.—
vestra,id. 1, 11.