LOGOI

The corpus record — Latin

venia

venia

favour, permission

Generated live from the audited Latin corpus — every figure on this page is a database query, not prose from memory.

Where it lives

Densest 12 of 79 attested works shown, by occurrences per 10,000 attested tokens.

What it meant

1. venia — de Vaan

venia 'favour, permission' [f. a] (PL+) PR *wen(i)ja-« PIE *uenhrih2- * desire'. IE cognates: Olr. fine [f] 'family, kindred', OBret. — [de Vaan, s.v. venia, p. 675]

2. vĕnĭa — Lewis & Short

vĕnĭa, ae, f.akin to veneror, q. v.,

I complaisance, indulgence, kindness, obliging disposition or conduct, mercy, grace, favor (class.; cf. indulgentia), most usual in the phrase veniam dare, to grant a favor, be favorable, to comply, consent.
I In gen.: Jane, Juppiter, Mars pater, etc. ... vos precor, veneror, veniam peto feroque uti populo Romano Quiritium vim victoriamque prosperetis, an old formula of prayer in Liv. 8, 9, 7: ab Jove Opt. Max. ceterisque dis pacem ac veniam peto precorque ab iis, ut, etc., Cic. Rab. Perd. 2, 5: quaeso a vobis, ut in hac causā mihi detis hanc veniam, ut, etc., id. Arch. 2, 3; cf.: precor hanc veniam supplici des, ut, etc., Liv. 30, 12, 14: dabis hanc veniam, mi frater, ut, etc., Cic. de Or. 1, 6, 23: Caesar tibi petenti veniam non dedit, id. Q. Fr. 3, 1, 11: datur haec venia antiquitati, ut miscendo humana divinis, primordia urbium augustiora faciat, Liv. prooem. § 7: mi gnate, da veniam hanc mihi: reduc illam, Ter. Hec. 4, 2, 29: extremam hanc oro veniam, miserere sororis, Verg. A. 4, 435: datur petentibus venia, Caes. B. G. 7, 15: veniam petenti dedit, Hirt. B. G. 8, 48; Cic. Att. 5, 21, 12: veniam quoque a deis spei alicujus audacioris petimus, in sinum spuendo, Plin. 28, 4, 7, § 35: veniam mihi quam gravate pater dedit de Chrysalo! Plaut. Bacch. 3, 6, 3: cum data esset venia ejus diei, when indulgence had been granted for that day, Liv. 26, 17, 12: nobile illud nepenthes oblivionem tristitiae veniamque afferens, a complaisant, mild disposition, Plin. 25, 2, 5, § 12.—
B Permission to do any thing, esp. In phrases: veniam petere (poscere) and veniam dare; veniā petitā puerum ad canendum ante tibicinem cum statuisset, Liv. 7, 2, 9: petere veniam legatis mittendis, id. 33, 11, 3: veniam dicendi ante alios exposcere, Tac. A. 12, 5: datā veniā seducit filiam ac nutricem, Liv. 3, 48, 5; cf. the context: qui censerent, dandam ceteris veniam talium conjugiorum, Suet. Claud. 26.—
C Bonā veniā or cum bonā veniā.
1 With audire, kindly, with favor, without prejudice: bonā veniā me audies, Cic. N. D. 1, 21, 59; cf.: vos oro atque obsecro, judices, ut attente bonāque cum veniā verba mea audiatis, id. Rosc. Am. 4, 9: cum bonā veniā se auditurum, Liv. 29, 1, 7: cum bonā veniā, quaeso, audiatis id quod invitus dico, id. 29, 17, 6.—
2 With verbs of saying (mostly parenthet.), by your good leave, with your permission, without offence, etc.: nisi vero (bonā veniā hujus optimi viri dixerim) tu, etc., Cic. de Or 1, 57, 242: bonā hoc tuā veniā dixerim, id. Div 1, 15, 25: atqui, frater, bonā tuā veniā dixerim ista sententia maxime fallit imperitos, id. Leg. 3, 15, 34: bonā veniā vestrā liceat, etc., Liv 6, 40, 10: primum abs te hoc bonā veniā peto ... mihi ut respondeas, Ter. Phorm. 2, 3, 31: oravit etiam bonā veniā Quirites, ne quis, etc., Liv. 7, 41, 3.—Rarely veniā alone: neminem ex his, quos eduxeram mecum (veniā sit dicto) ibi amisi, Plin. Ep. 5, 6, 46.—
II In partic., forbearance in view of any wrong that has been done, forgiveness, pardon, remission: venia est poenae meritae remissio, Sen. Clem. 2, 7: errati veniam impetrare, Cic. Lig. 1, 1: pacem veniamque impetrare a victoribus, Liv. 37, 45, 7: veniam et impunitatem dare, Cic. Phil. 8, 11, 32; cf.: cui non apud senatum ... maximorum scelerum venia ulla ad ignoscendum duci possit, id. Pis. 41, 98; id. Part. Or. 37, 131: cui errato nulla venia, recte facto exigua laus proponitur, id. Agr. 2, 2, 5: cede deae, veniamque tuis, temeraria, dictis Supplice voce roga, Ov. M. 6, 32; Hor. S. 1, 3, 75; id. Ep. 2, 1, 78: aliquem veniā donare in praeteritum, Suet. Dom. 9: veniā dignus, Quint. 1, 5, 11; cf.: legere cum veniā, id. 10, 1, 72.

3. venia — Walde–Hofmann

venia, -ae f. ,Erlaubnis" (seit Plaut, Pacuv., Catull, Cic.; zunächst in Gebetsformeln wie Cic. Rab. perd. 2,5 ab Iove O. M. ceterisque dis päcem ac veniam petö;, oft in. veniam dare, petere; bonä venia); spätl. veniälis ,verzeihbar* seit Don., veniabilis seit Ambr., inveniäbilis seit Ambr.; rom. nur Buchwörter, Meyer-Lübke n. 9199: zu venus (Vanidek 264, Reichelt IF, 40,69). - Nicht zu gr. övivnu ,nütze" (Wharton … — [Walde–Hofmann, s.v. venia, p. 1655]

In the wild

6 of 257 attestations shown.

Where it came from

  • de Vaan, Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages (Brill 2008) Treated in de Vaan, Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages (Brill 2008) s.v. venia (scan p. 675; entry #1937). Root candidates: *uenhrih2-.
  • Walde-Hofmann, Lateinisches etymologisches Worterbuch Treated in Walde-Hofmann, Lateinisches etymologisches Worterbuch s.v. venia (scan p. 1655; entry #3181). Root candidates: *ghuen-.

Downloads

CC BY 4.0 with receipt attribution — every file carries its license line. What is exportable

Latin text and lemmatization derived from the Perseus Digital Library (canonical-latinLit), CC BY-SA 4.0. Lewis & Short (public domain) via Perseus. This derived data is shared under the same CC BY-SA 4.0 license.