ad-vĕho — Lewis & Short
ad-vĕho, xi, ctum, 3, v. a. (advexti = advexisti,
Plaut. Merc. 2, 3, 56;advexe = advexisse,id. ib. 2, 2, 61), to conduct, carry, convey, bear, bring, etc., a person or thing to a place; and pass., to be carried, to ride, to come to a place upon a horse, in a carriage, ship, etc. (syn.: invehere, inferre, deferre;
class., and in the histt. very freq.): eam huc mulierem in Ephesum advehit,Plaut. Mil. 2, 1, 35; id. Merc. 2, 3, 56; so id. ib. 2, 1, 35; id. Trin. 4, 2, 88 al.:
istam nunc times, quae advectast,Ter. Eun. 1, 2, 81:
ex agris frumentum Romam,Cic. Verr. 2, 3, 74:
ad urbem advectus,id. Phil. 2, 31, 77:
sacerdos advecta (curru) in fanum,id. Tusc. 1, 47:
equo advectus ad fluminis ripam,id. Div. 1, 28:
sestertiūm sexagies, quod advexerat Domitius,Caes. B. C. 1, 23:
vasa aerea advexerunt populi,Vulg. Ezech. 27, 13:
Marius Uticam advehitur,Sall. J. 86 fin.:
in eam partem citato equo advectus,Liv. 2, 47:
quae (naves) advexerant legatos,id. 23, 38; 42, 37 al.—So Tac. A. 2, 45; id. H. 5, 16; id. G. 2; Suet. Ner. 45; Curt. 6, 2; Verg. A. 5, 864; 8, 11; Ov. H. 5, 90; Pers. 5, 134 al.—Also:
humero advehit,Val. Fl. 3, 69.—In Verg. and Tac. also with acc. pers.:
advehitur Teucros,Verg. A. 8, 136:
equo collustrans omnia ut quosque advectus erat, etc.,Tac. A. 2, 45; so id. H. 5, 16.