bellĭcus — Lewis & Short
bellĭcus (duellĭcus), a, um, adj.bellum,
ars duellica,Plaut. Ep. 3, 4, 14:
bellicam rem administrari majores nostri nisi auspicato noluerunt,Cic. Div. 2, 36, 76; Hor. C. 4, 3, 6; Suet. Calig. 43:
disciplina,Cic. N. D. 2, 64, 161:
jus,id. Off. 3, 29, 107:
virtus,id. Mur. 10, 22:
laus,military glory, id. Brut. 21, 84; Caes. B. G. 6, 24:
laudes,Cic. Off. 1, 22, 78:
gloria,Tac. A. 1, 52:
caerimoniae,Liv. 1, 32, 5:
certamina,Flor. 4, 12, 58:
ignis,proceeding from the enemy, Liv. 30, 5, 8:
tubicen,Ov. M. 3, 705:
rostra,Tib. 2, 3, 40:
navis,Prop. 2 (3), 15, 43.
turba,id. 3 (4), 14, 13:
parma,id. 2 (3), 25, 8: nomina, appellatives obtained by valorous deeds in war (as Africanus, Asiaticus, Macedonicus, etc.), Flor. 3, 8, 1:
nubes,the misfortune of war, Claud. Laus. Seren. 196: columella. Fest. p. 27; cf. Bellona.— Hence, subst.: bellĭcum, i, n., a signal for march or for the beginning of an attack (given by the trumpet); always in the connection bellicum canere, to give the signal for breaking up camp, for an attack, for commencing hostilities: Philippum, ubi primum bellicum cani audisset, arma capturum, at the first signal will be ready to take arms, etc., Liv 35, 18, 6:
simul atque aliqui motus novus bellicum canere coepit,causes the war-trumpet to sound, Cic. Mur. 14, 30; Just. 12, 15, 11; App de Mundo, p. 71, 37.—
alter (Thucydides) incitatior fertur et de bellicis rebus canit etiam quodammodo bellicum,sounds the alarm, Cic. Or 12, 39:
non eosdem modos adhibent, cum bellicum est canendum, et cum posito genu supplicandum est,Quint. 9, 4, 11; 10, 1, 33. —
Pallas,Ov. M. 5, 46:
dea,id. ib. 2, 752; id. F. 3, 814:
virgo,id. M. 4, 754:
Mars,id. F. 3, 1:
deus,i.e. Romulus, id. ib. 2, 478:
civitas,devoted to war, Vell. 2, 38, 3.—Of animals: equorum duellica proles, * Lucr. 2, 661.