bĕnĕ-vŏlus — Lewis & Short
bĕnĕ-vŏlus (in MSS. and inscrr. often bĕnĭvŏlus), a, um, adj.volo,
erga aliquem benevolus,Plaut. Capt. 2, 2, 100:
facilis benivolusque tibi,Ter. Hec. 5, 1, 33 Fleck.:
benevolum efficere auditorem,Auct. Her. 1, 5, 8:
benevolos auditores habere,id. ib. 1, 4, 6:
ut benevolos beneque existimantes efficiamus,Cic. de Or. 2, 79, 322; Quint. 3, 7, 24; 4, 1, 5; 10, 1, 48; Cic. Verr. 1, 8, 23:
benevolentior tibi,id. Fam. 3, 12, 4; 13, 60, 1:
officium benevolentissimi atque amicissimi,id. ib. 5, 16, 6:
naturā benevolentissimus,Suet. Tit. 8.—
servus domino benevolus,Cic. Clu. 63, 176.—Adv.: bĕnĕvŏlē, benevolently, kindly, Cic. Fin. 1, 10, 34; id. Fam. 13, 21, 2.—Sup., Aug. Ep. ad Aur. 64; id. ib. ad Hier. 28.