bidŭus — Lewis & Short
bidŭus, a, um, adj.bis-dies,
sinito biduom aut triduom consudent (oves),Cato, R. R. 96, 1:
biduum supererat,Caes. B. G. 1, 23; Ter. And. 2, 6, 9; Planc. ap. Cic. Fam. 10, 17:
in castra quae aberant bidui (sc. spatio),id. Att. 5, 16, 4; 5, 17, 1; cf. id. ib. 8, 14, 1:
eximant unum aliquem diem aut summum biduum ex mense,Cic. Verr. 2, 2, 52, § 129:
rus ibo: ibi hoc me macerabo biduum,Ter. Eun. 1, 2, 101 sq.; 2, 2, 52; 4, 2, 8; Cic. Att. 8, 14, 1; Nep. Att. 22, 3; Tac. A. 3, 13; 3, 17:
supplicationes in biduum decretae,Liv. 10, 23, 1:
per biduum,Cic. N. D. 2, 38, 96;
Quint. prooem. 7: per insequens biduum,Liv. 30, 8, 4:
uno die longior mensis aut biduo,Cic. Verr. 2, 2, 52, § 129:
biduo et duabus noctibus Adrumetum pervenit,Nep. Hann. 6, 3:
biduo post,Suet. Caes. 16; so Caes. B. G. 1, 47 init.:
post biduum,Suet. Caes. 43; id. Aug. 10:
biduo continenti,id. Calig. 19; Tac. A. 11, 8; 14, 32.