bĭfārĭus — Lewis & Short
bĭfārĭus, a, um, adj.bis, after the analogy of the Gr. difa/sios; cf.: ambifarius, trifarius, multifarius, etc.,
ratio,Amm. 18, 4, 3:
illatio,App. Dogm. Plat. 3, p. 39, 16 dub. (al. bifariam).—Hence, adv. in two forms.
ut dispertirem obsonium hic bifariam,Plaut. Aul. 2, 4, 3:
annus bifariam divisus,Varr. R. R. 2, 4, 14; Liv. 25, 32, 7; 41, 19, 8:
bifariam quattuor perturbationes aequaliter distributae sunt,Cic. Tusc. 3, 11, 24:
quam (inflexionem) bifariam contrarie simul procedentia efficiebat,id. Univ. 9:
ita bifariam consules ingressi hostium fines,Liv. 3, 23, 7:
gemina victoria duobus bifariam proeliis parta,id. 3, 63, 5:
castra bifariam facta,id. 10, 21, 12; Dig. 38, 10, 4:
bifariam laudatus est,Suet. Aug. 100: bifariam cum populo agi non potest, Messala ap. Gell. 13, 15, 8.—