călumnĭātor — Lewis & Short
călumnĭātor (kălumnĭātor; v. the foreg.), ōris, m.calumnior; mostly t. t.,
Ernest. Clav. Cic. Ind. Leg. s. v. Remmia): si calvitur et moretur et frustratur. Inde et calumniatores appellati sunt, quia per fraudem et frustrationem alios vexarent litibus,Dig. 50, 16, 223:
scriptum sequi calumniatoris esse: boni judicis, voluntatem scriptoris auctoritatemque defendere,Cic. Caecil. 23, 65:
calumniatores apponere,Cic. Verr. 2, 1, 10, § 27:
calumniatorem quaerere,id. ib. 2, 2, 8, § 22;
2, 2, 10, § 26: egens,id. Clu. 59, 163; id. Quint. 28, 87; Phaedr. 1, 17, 2; Mart. 11, 66, 1; Dig. 3, 2, 4, § 4; Suet. Rhet. 4.—
calumniator sui,one who is too anxious in regard to his work, over-scrupulous, Plin. 34, 8, 19, § 92; cf. calumnia, III. B., and calumnior, II. B.