contemplātĭo — Lewis & Short
contemplātĭo, ōnis, f.id.,
I an attentive considering, a viewing, surveying, contemplation (in good prose).
I Physical.
A In gen.:
caeli,Cic. Div. 1, 42, 93:
injecit contemplationem super umeros,cast a look over, Petr. 12, 4.—
B In partic., an aiming with a weapon, a taking aim:
sagittis praecipuā contemplatione utantur,Plin. 6, 30, 35, § 194; cf. contemplabilis.—
II Mental.
A In gen., a contemplation, survey:
est animorum ingeniorumque naturale quoddam quasi pabulum consideratio contemplatioque naturae,Cic. Ac. 2, 41, 127:
rerum naturae,Cels. 1 praef.:
ipsius naturae,Quint. 3, 6, 86; in plur.:
naturae,Gell. 20, 5, 3:
recti pravique,Quint. 2, 4, 20:
veri,id. 6, 2, 5:
iniqui,id. 12, 1, 35:
rerum, scripti,id. 3, 6, 89:
sui,id. 2, 18, 4:
virtutum,Tac. Agr. 46:
publicae felicitatis,Curt. 10, 9, 7:
summa vis infinitatis et magnā ac diligenti contemplatione dignissima est,Cic. N. D. 1, 19, 50; so absol., id. ib. 1, 12, 18; Plin. Ep. 2, 1, 12.—Hence,
B In partic., a consideration, regard (mostly late Lat.;
freq. in the jurists): liberorum,Just. 7, 5, 7:
justitiae ejus,id. 8, 3, 14:
personarum,Dig. 2, 15, 8; 3, 5, 5; 18, 1, 58; Inscr. Orell. 3161 et saep.:
contemplatione mortis donatio facta, = mortis causā,Paul. Sent. 2, 23, 6.