dē-faeco — Lewis & Short
dē-faeco (dēfēco, or defīco; cf. Ritschl ad āvi, ātum, 1, v. a.faex,
Plaut. Most. 1, 3, 2),vinum,Col. 12, 33; Plin. 18, 26, 63, § 232:
vindemiam,Vulg. Isa. 25, 6.—
se,Plaut. Most. 1, 3, 2:
membra,Prud. Cath. 7, 74:
aërem,Veg. Vet. 1, 20, 3. —
quicquid incerti mi in animo prius aut ambiguum fuit, nunc liquet, nunc defaecatum est,Plaut. Ps. 2, 4, 70:
animus purgatus defaecatusque,Macr. Somn. Scip. 1, 8:
mens,id. ib. 2, 12:
literae defaecandae,Sid. Ep. 1, 1:
caro ab omni defaecata labe vitiorum,Ambros. in Luc. 7, 141 fin.:
nunc defaecato demum animo egredior domo,undisturbed, serene, Plaut. Aul. 1, 2, 1.—P. a.: dēfaecātus, a, um. —Comp.:
caelum defaecatius ab omni labe,Ambros. in Psa. 118; Serm. 8;
vindemiae,refined, Vulg. Isa. 25, 6.