dē-nŏto — Lewis & Short
dē-nŏto, āvi, ātum, 1, v. a.
pedes venalium creta,Plin. 35, 17, 58, § 199:
lineam conspicuo colore,Col. 3, 15.—
qui uno nuntio atque una significatione litterarum civis Romanos necandos trucidandosque denotavit,Cic. de Imp. Pomp. 3, 7:
haud dubie Icilios denotante senatu,Liv. 4, 55.—
cum denotandis hominum palloribus sufficeret vultus,id. Agr. 45:
quot et quales sint nati,id. 7, 9, 11:
cum ei res similes occurrant, quas non habeat denotatas,Cic. Ac. 2, 18, 57; cf. Vell. 2, 70, 2.—
mollem et effeminatum omni probro,Suet. Cal. 56 fin.:
turpia legata, quae denotandi legatarii gratia scribuntur,Dig. 30, 54 init.:
qui gaudet iniquitate denotabitur,Vulg. Sir. 19, 5 sq.—Hence, P. a., dēnŏtātus, marked out, conspicuous.—Comp.:
denotatior ad contumeliae morsum,Tert. adv. Marc. 1, 19.