dē-sĭno — Lewis & Short
dē-sĭno, sĭi (rarely īvi,
Sol. 35, 4, v. Neue, Form. II. 404; also,desit,Mart. 6, 26, 3:
desisse,Cic. Fam. 9, 24, 2; Suet. Ner. 33; 46; Gell. 15, 16, 2:
desissem, Catull. 36, 5 al.: DESI, dissyl.,Inscr. Orell. 71), sĭtum, 3, v. a. and n.—Prop., to put or set down; hence, to leave off, give over, cease, desist (opp. coepi, the construction of which it for the most part follows; cf. for syn.: cesso, cunctor, tergiversor, defugio, haesito, moror, tardor; desisto, omitto, intermitto, praetermitto, praetereo, etc.).
illud jam mirari desino,Cic. de Or. 2, 14, 59:
te uti teste,id. Rep. 1, 39:
commemorare eos,id. ib. 1, 1:
amare,Plaut. Bac. 1, 1, 67:
lacessere,Ter. Eun. prol. 16:
maledicere,id. And. prol. 22: de compositione loqui, *Caes. B. C. 3, 19 fin. et saep.—Less freq.,
ubi ipsi Desierunt vorti,Lucr. 4, 403:
moveri,Cic. Rep. 6, 25:
fieri,id. Att. 1, 19, 9:
cerni,Quint. 8, 5, 29:
quaeri ab eo,id. 11, 3, 6:
inquiri,Ov. M. 6, 616 al.—
artem,Cic. Fam. 7, 1, 4; Suet. Tib. 36; Gell. 15, 16, 2:
seditionem,id. 2, 12, 3:
versus,Verg. E. 8, 61; cf.
plura,id. ib. 5, 19;
9, 66: Titania bella,Sil. 12, 725: lugubres voces, Ap. Mag. 5, p.170 al.—
veteres orationes a plerisque legi sunt desitae,Cic. Brut. 32, 123; cf. id. Off. 2, 8, 27; and:
Persei numquam desitum celebrari nomen,Liv. 42, 49:
censores creari desitos,Suet. Aug. 37:
sermone abhinc multis annis jam desito,Gell. 1, 10, 2:
nectier postea desitum,Cic. Rep. 2, 34; cf. id. Fin. 2, 13, 43: coeptum per eos qui volebant, desitum est per hunc, qui decessit, id. Cornel. Fragm. ap. Prisc. p. 809 P.— In the pres.:
tunc bene desinitur,Ov. A. A. 1, 411.—
ferrea primum desinet gens,Verg. E. 4, 9:
desierant imbres,Ov. M. 5, 285:
desinat ira,id. H. 3, 89:
cetera, fragilia et caduca occidunt desinuntque,perish, Plin. Ep. 2, 10, 4 et saep.:
cauda desinit in piscem,Ov. M. 4, 727; cf. Hor. A. P. 4; Verg. A. 10, 211; Sen. Ep. 92, 10; 24, 26: Plin. 8, 33, 51, § 121:
(gemma) ad vini colorem accedens, prius quam eum degustet, in viola desinit fulgor,Plin. 37, 9, 40, § 121:
Pyrenaeus desinens,i. e. their extreme end, Flor. 4, 12, 46.—
in quo desinimus,Ov. M. 8, 597; or abl. alone:
desine quaeso communibus locis,Cic. Ac. 2, 25, 80.—With gen., poet. (like the Gr. pau/ein and lh/gein):
querelarum,Hor. Od. 2, 9, 17:
irae,Sil. 10, 84.—Absol.: Mi. Ah! pergisne? De. Jam jam desino, Ter. Ad. 5, 3, 67:
ut incipiendi (sc. sermonem) ratio fuerit, ita sit desinendi modus,Cic. Off. 1, 37 fin.;
so opp. incipere,Quint. 9, 2, 19; 11, 3, 35:
quo ex genere coeperis translationes, hoc desinas,id. 8, 6, 50: cantasse eum publice Oedipodem exsulem atque in hoc desisse versu: *qanei=n m' a)nw=|ge, etc., Suet. Ner. 46 fin.:
a praeceptis incipio, desino in exemplis,Sen. Cons. ad Marc. 2, 1.—In colloq. lang. desine sometimes like the Gr. pau=e (cf. Lidd. and Scott, under pau/w, no. II.), leave off! give over! stop! be still! etc.: Ba. Heu, heu, heu! Ps. Desine, Plaut. Ps. 5, 2, 51; so Ter. And. 5, 6, 8; id. Eun. 2, 3, 56 al. —
illa, quae similiter desinunt, etc.,Cic. de Or. 3, 54; cf. Quint. 9, 3, 79; 9, 4, 42 et saep.; cf. cado, no. II.