dif-flŭo — Lewis & Short
dif-flŭo, ĕre,
diffluere humorem cernis,Lucr. 3, 436; cf.:
ut nos quasi extra ripas diffluentes coerceret,Cic. Brut. 91 fin.; cf.:
in plures partes (Rhenus),divides itself, Caes. B. G. 4, 10, 4:
ut ab summo tibi diffluat altus acervus,Lucr. 3, 198.—Poet., of that from which any thing flows:
duo juvenes, Sudore multo diffluentes,dripping with perspiration, Phaedr. 4, 25, 23; so,
sudore,Plin. 21, 13, 44, § 75.—
privata cibo natura animantum Diffluit amittens corpus,Lucr. 1, 1038:
juga montium diffluunt,Sen. Ep. 91, p. 19 Bip.;
so,to be wasted, Amm. 15, 8, 18.—
luxuriā et lasciviā,Ter. Heaut. 5, 1, 72:
luxuriā,Cic. Off. 1, 30, 106:
luxu et inertia,Col. 12 prooem. § 9, for which, in luxum, Prud: Symm. 1, 125:
deliciis,Cic. Lael. 15; cf.:
otio diffluentes,id. de Or. 3, 32 fin.:
luxu,id. Tusc. 2, 22, 52; cf.
risu,App. M. 3, p. 132.—In rhet.:
diffluens ac solutum,loose, not periodic, Cic. Or. 70; 233; cf.:
verbis humidis et lapsantibus diffluere,Gell. 1, 15.