ē-dissĕro — Lewis & Short
ē-dissĕro, rŭi, rtum, 3, v. a.,
jam animum advorte ac mihi quae dicam edissere,Plaut. Capt. 5, 2, 14; cf.:
neque necesse est edisseri a nobis quae finis funestae familiae,Cic. Leg. 2, 22; and:
cum agi, non quemadmodum agantur, edisseri oportet,Liv. 44, 41:
Laelius eadem edisseruit (for which, shortly before, exposuit),id. 27, 7:
res gestas,id. 34, 52:
cunctandi utilitates,Tac. H. 3, 52:
viam gerendi belli,Just. 31, 5, 2: haec vera roganti, * Verg. A. 2, 149: tantum hoc, * Hor. S. 2, 3, 306:
somnium,to interpret, Vulg. Gen. 41, 15:
parabolam,id. Matt. 13, 36.—Absol.:
quis (Catone) in docendo edisserendoque subtilior?Cic. Brut. 17.—With rel. clause, Vop. Aur. 36.