ēlātĭo — Lewis & Short
ēlātĭo, ōnis, f.1. effero,
I a carrying out.
I Lit. (post-class.): FERRI, Inscr. Fratr. Arval. ap. Marin. 43 and 402.—
B In partic.
1 A carrying to the grave, a burial:
mortui,Dig. 11, 7, 14, § 3.—
2 A lifting or raising up:
onerum,Vitr. 8, 10:
maris,i. e. high waves, Vulg. Psa. 92, 6. —
II Trop. (class.).
A A being carried away or hurried along; transport, passion:
laetitia quasi gestientis animi elatio voluptaria,Cic. Fin. 3, 10 fin. (cf.: efferri laetitiā, under effero, II. B.).—
B Exaltation, elevation:
elatio et magnitudo animi,Cic. Off. 1, 19, 64; cf.:
elatio atque altitudo orationis,id. Brut. 17, 66:
parium autem comparatio nec elationem habet nec submissionem,id. Top. 18, 71.—
C Self-exaltation, pride, elation (cf.:
superbia, insolentia, arrogantia, vanitas, fastus, fastidium),Ambros. Psa. 4, 8; Serm. 17, 36 fin.; Arn. 2, 63; Vulg. 2 Macc. 5, 21.