ē-māno — Lewis & Short
ē-māno, āvi, ātum, 1, v. n.,
alii quoque allo ex fonte praeceptores dicendi emanaverunt,Cic. Inv. 2, 2, 7; cf. id. Cael. 8, 19:
ex quo (loco) vis omnis oportet emanet ratiocinationis,id. Inv. 1, 37, 67; cf. id. de Or. 1, 42, 189:
hinc haec recentior Academia emanavit,id. ib. 3, 18 fin.:
istinc mala,id. Att. 7, 21:
singularem eloquii suavitatem ore ejus emanaturam,Val. Max. 1, 6, 3 ext.—
emanabat latius malum,Flor. 4, 9, 5.—Esp. freq.,
oratio in vulgus emanare poterit,Cic. Rosc. Am. 1, 3; cf. id. Att. 3, 12, 2; id. Brut. 65; Cic. Verr. 2, 1, 1; id. Leg. 1, 14 fin.; Q. Cic. Petit. Cons. 5, 17; Cael. ap. Cic. Fam. 8, 6, 2; Liv. 8, 3; 42, 16; 44, 35 et saep.; cf. with a subject acc. and inf.:
multis emanabat indiciis fratrem Volscii ne assurrexisse quidem ex morbo,Liv. 3, 24, 4; Suet. Ner. 6.