hŏnōrārĭus — Lewis & Short
hŏnōrārĭus, a, um, adj.honor,
I of or relating to honor, done for the sake of conferring honor, honorary.
I In gen.
A Adj. (class.): cum essem in provincia legatus, quamplures ad praetores et consules vinum honorarium dabant: numquam accepi, ne privatus quidem, Cato ap. Isid. Orig. 20, 3:
frumentum,Cic. Pis. 35, 86:
tumulus,i. e. a cenotaph, Suet. Claud. 1: arbiter, i. e. one chosen out of respect by the parties themselves (opp. to one chosen by the judge), Cic. Tusc. 5, 41, 120; id. Fat. 17, 39; cf.
arbitria (opp. judicia legitima),id. Rosc. Com. 5, 15: opera (opp. severitas judicis), id. Caecin. 2, 6:
tutor,Dig. 23, 2, 61; 26, 7, 3: VACCA, i. e. an honorary offering (opp. to a sin-offering), Inscr. ap. Marin. Fratr. Arv. 32; 36;
41: ludi,i. e. given by the magistrates to the people, Suet. Aug. 32; cf. Paul. ex Fest. p. 102 Müll.:
munus,a post of honor, Gell. 16, 13, 6:
codicilli,honorary letters-palent, Cod. Theod. 6, 22; Cod. Just. 3, 24, 3:
docere debitum est, delectare honorarium, permovere necessarium,is done out of respect for the audience, voluntarily, Cic. Opt. Gen. 1, 3:
curatores honorarii, qui a praetore constituuntur,Ulp. Fragm. 12, 1; cf. § 3.—
B Subst.: hŏnōrārĭum, ĭi, n. (sc. donum), a present made on being admitted to a post of honor, a douceur, fee, honorary (post-class.): decurionatus, Traj. ap. Plin. Ep. 10, 114:
carae cognationis,Tert. Idol. 10; Dig. 11, 6, 1:
in honorariis advocatorum ita versari judex debet, ut pro modo litis, etc.,ib. 50, 13, 1; 26, 7, 8 al.—
II In partic., in jurid. Lat., of or belonging to the prœtorian law, or law of custom (opp. to laws strictly defined by statutes):
(jus) honorarium dicitur, quod ab honore praetoris venerat,Dig. 1, 2, 2, § 10; so,
actio,ib. 30, 1, 28:
obligatio,ib. 20, 1, 5:
successor,ib. 46, 4, 13 fin. et saep.