ignōmĭnĭōsus — Lewis & Short
ignōmĭnĭōsus, a, um, adj.ignominia,
exsul eras, ignominiosus,branded with public ignominy, Quint. 7, 1, 8:
filia,Dig. 48, 5, 24; cf.:
quid eos qui huic ignominioso agmini fuere obvii, existimasse putatis,Liv. 2, 38, 4:
quibusdam judiciis damnati ignominiosi fiunt, velut furti, vi bonorum raptorum, etc.,Gai. Inst. 4, 182.— Hence, subst.: ignōmĭnĭōsus, i, m., a person branded with ignominy, one publicly disgraced:
nec concilium inire ignominioso fas,Tac. G. 6; Quint. 3, 6, 75; 77; 7, 5, 3.—In plur.:
ignominiosis notas dempsit,Suet. Vit. 8.—
ignominiosissimum caput,Tert. Apol. 15: ignominiosa et flagitiosa dominatio, * Cic. Phil. 3, 14, 34:
fuga,Liv. 3, 23, 5:
dicta (with immunda),Hor. A. P. 247: missio, disgraceful dismissal (of a soldier), Dig. 49, 16, 3.—Adv.: ignōmĭnĭōsē, ignominiously, disgracefully:
pugnare,Eutr. 4, 24; 26.—Comp.:
ab hominibus magis nullis ignominiosius eos tractari, quam a vobis,Arn. 4, 147.—Sup.:
ignominiosissime fugere,Oros. 7, 7 fin.