impendĭum — Lewis & Short
impendĭum (inp-), ĭi, n. (also
qui quaestum sibi instituisset sine impendio,Cic. Quint. 3, 12; so in sing., Plin. 18, 6, 7, § 38; 16, 37, 68, § 175; 18, 14, 36, § 134; Dig. 38, 1, 20; in plur.:
reposcere rationem impendiorum, quae in educationem contulerit,Quint. 1, 10, 18; Suet. Caes. 54; id. Ner. 31; Dig. 9, 2, 7.—
nulla fodiendi impendia,Plin. 17, 23, 35, § 203.—
usura quod in sorte accedebat impendium appellatum,Varr. L. L. 5, § 183 Müll.:
faenus et impendium recusare,Cic. Att. 6, 1, 4:
plebes impendiis debilitata,id. Rep. 2, 34.—
ut impendiis etiam augere possimus largitatem tui muneris,Cic. Brut. 4, 16:
magna impendia mundi,i. e. tribute, Stat. S. 3, 3, 88.—
multatio non nisi ovium boumque inpendio dicebatur,Plin. 18, 3, 3, § 11:
nimium risus pretium est, si probitatis impendio constat,Quint. 6, 3, 35:
inpendio miserorum experiri commentaria,Plin. 34, 11, 25, § 108:
inpendio magis publico quam jactura,Liv. 7, 21, 7:
regi suo parvo impendio immortalitatem famae daturos,Curt. 9, 4 med.; cf.:
tantulo impendio ingens victoria stetit,id. 3, 11 fin.—
inpendio magis animus gaudebat mihi,Ter. Eun. 3, 5, 39; cf.:
at ille inpendio nunc magis odit senatum,Cic. Att. 10, 4, 9:
ille vero minus minusque inpendio Curare,Plaut. Aul. prol. 18:
nonne hoc impendio venustius gratiusque est, etc.,Gell. 18, 12, 2:
impendio probabilius,id. 19, 13, 3:
leges impendio acerbiores,id. 11, 18, 4:
impendio gnarus sermonis,Amm. 14, 1, 9.—
cum impendio excusarem, negavit veniam,App. M. 2, p. 122:
commoveri,id. Mag. p. 275.