in-culco — Lewis & Short
in-culco, āvi, ātum, āre, v. a.in-calco,
aliquid,Col. 2, 20, 1:
semen obrutum pavicula,id. 11, 3, 34.—
Graeca verba,Cic. Off. 1, 31, 111:
leviora,id. Or. 15, 50; id. Att. 16, 3, 1; Col. 6, 12, 2.—
id quod tradatur, vel etiam inculcetur, posse percipere animo,Cic. de Or. 1, 28, 127; cf. Quint. 3, 1, 6; Plin. Ep. 1, 20, 2:
vos non modo oculis imagines, sed etiam animis inculcatis: tanta est impunitas garriendi,Cic. N. D. 1, 38, 108 fin.:
firmissima quaeque memoriae judicis,Quint. 6, 4, 5; cf.
judicibus,id. 11, 3, 130:
quibusdam offeram, quibusdam etiam inculcabo,Sen. Vit. Beat. 24, 1:
inculcatum est Metello, te aratores evertisse,Cic. Verr. 2, 3, 67, § 156: se, to obtrude one's self upon:
Graeci, qui se inculcant auribus nostris,id. de Or. 2, 5, 19.— Hence, part. pass.: inculcātus, a, um, pressed, stuffed, or crammed in (class.).
lana morsibus canis,Plin. 29, 2, 9, § 32:
lapides,Col. 8, 15, 3.—
inania verba,Cic. Or. 69, 250: a)rxe/tupon crebris locis inculcatum et refectum, emphasized by additions, id. Att. 16, 3, 1.— Hence, inculcātē, adv., forcibly (late Lat.); comp.: inculcatius, Aug. cont. Julian. V. 16, 63.