jūrĕ-jūro — Lewis & Short
jūrĕ-jūro, 1, v. a.2. jus-juro,
I to swear, only in doubtful passage:
praetores ambo in eadem verba jurejurarunt,Liv. 41, 15, 10 (better jure jurarunt; Weissenb. jurarunt).