lēgātĭo — Lewis & Short
lēgātĭo, ōnis, f.1. lego,
cum legatione in provinciam esset profectus,Cic. Verr. 2, 4, 5, § 9:
legationem obire,id. Ac. 2, 2, 5:
is sibi legationem ad civitates suscepit,Caes. B. G. 1, 3:
legationis officium conficere,id. B. C. 3, 103:
in legationem proficisci,Liv. 21, 63:
in legatione esse,Quint. 7, 1, 50:
legatio male gesta,id. 4, 4, 5:
munus legationis recusare,Caes. B. C. 1, 33: legationem renuntiare, to make a report or give an account of one's embassy, Cic. Phil. 9, 1, 1; Liv. 9, 4; 23, 6; 35, 32; 36, 35; 39, 33; Plin. Ep. 4, 9, 20 al.;
v. renuntio, I. B.: legationem ementiri,Cic. Opt. Gen. Or. 7:
a Treveris Germanos crebris legationibus sollicitari,Caes. B. G. 6, 2:
per legationes petere foedus,Tac. A. 2, 45.—
negotiorum suorum causa legatus est in Africam legatione libera,Cic. Fam. 12, 21:
habent opinor liberae legationes definitum tempus lege Julia,id. Att. 15, 11;
called simply legatio,id. Leg. 3, 8, 18; id. Fl. 34:
qui libera legatione abest, non videtur rei publicae causa abesse: hic enim non publici causa, sed sui abest,Dig. 50, 7, 14.—
communem legationem ad Crassum mittunt,Caes. B. G. 3, 8:
cujus legationis Divico princeps fuit,id. ib. 1, 13:
quas legationes Caesar ad se reverti jussit,id. ib. 2, 35:
ab Eumene legatio de victoria gratulatum venit,Liv. 45, 13.