mĭsĕrĕo — Lewis & Short
mĭsĕrĕo, ŭi, ĭtum, 2, v. n. and mĭsĕ-rĕor, ĭtus, 2 (
piaculumst miserere nos hominum rem male gerentum,Plaut. Truc. 2, 1, 13: miserete anuis, Enn. ap. Non. 474, 30 (Trag. v. 232 Vahl.): cogebant hostes, ut misererent, id. ap. Prisc. p. 824 P.:
ipse sui miseret,Lucr. 3, 881.—
miseremini sociorum,Cic. Verr. 2, 1, 28, § 72:
postulat, ut sui misereantur,Auct. Her. 1, 14, 24: miserere temporis, Caecin. ap. Cic. Fam. 6, 7, 1: nescio qui nostri miseritus tandem deus, Afran. ap. Gell. 20, 6, 5:
deos miseritos nominis Romani,Liv. 27, 33 fin.:
cum misereri mei debent,Cic. Att. 4, 5, 2:
laborum tantorum,Verg. A. 2, 143:
miserere mei, miserere meorum,Ov. H. 12, 81:
miserere inopum sociorum,Juv. 8, 89.—With dat.:
cui Venus postea miserta est,Hyg. Fab. 58; Diom. p. 294 P. —With acc. (dub.):
tot miserere animas,Grat. Cyneg. 440 (al. miserare).—Impers. pass.:
ut supplicum misereatur,that we should feel pity for suppliants, Cic. Inv. 1, 30, 48.—
miseret et aliorum, tui te nec miseret nec pudet,Plaut. Trin. 2, 4, 30:
eorum nos miseret,Cic. Mil. 34, 92:
neque te mei tergi misereret, si, etc.,Plaut. Ps. 5, 2, 25:
nilne te miseret,id. ib. 1, 3, 74.—
cave te fratrum pro fratris salute obsecrantium misereatur,Cic. Lig. 5, 14, acc. to Prisc. p. 797 P. (Klotz, misereat):
neque metui, neque tuorum liberum misereri potest,id. Verr. 2, 1, 30, § 77 Zumpt N. cr.:
me ejus miseritum'st,Plaut. Trin. 2, 4, 29: quo me reipublicae maxime misertum est, Scip. Afric. ap. Macr. S. 2, 10.—With gen.: miseretur tui, Pac. ap. Non. 477, 16.