nōtĭo — Lewis & Short
nōtĭo, ōnis, f.nosco,
I a becoming acquainted, a making one's self acquainted with a person (syn.: cognitio, perceptio, notitia).
I Lit. *
A In gen.:
quid tibi hanc aditiost? quid tibi hanc notiost, inquam, amicam meam?Plaut. Truc. 2, 7, 62.—
B In partic., a taking cognizance of a thing by a magistrate, an examination, investigation:
ceteri agri omnes, sine ullo delectu, sine populi Romani notione, sine judicio senatās, decemvirisaddicentur,Cic. Agr. 2, 21, 57;
pontificum,id. Dom. 13, 34:
notionem ejus differre,id. Att. 11, 20, 2;
censoria,id. Sest. 25, 55; cf. id. Prov. Cons. 19, 46; id. Pis. 5, 10:
notiones animadversionesque censoriae,id. Off. 3, 31, 111:
ad censore, non ad senatum, notionem de eo pertinere,Liv. 27, 25, 5:
dilatā notione,Tac. A. 3, 59:
notioni quindecimvirum is liber subicitur,id. ib. 6, 12:
quid denique ad jus civile aut ad actoris notionem atque animadversionem ages injuriarum?the investigation and punishment sought by the plaintiff, Cic. Caecin. 12, 35; Dig. 42, 1, 5; 49, 1, 10; 50, 16, 99.—
II Transf., an idea, conception, notion of a thing:
notio rerum,Cic. Tusc. 5, 39, 114:
cum rerum notiones in animis fiant,id. Fin. 3, 10, 33: simulac (homo) cepit intelligentiam, vel notionem potius quam appellant e)/nnoian illi, etc., id. ib. 3, 6, 21; cf.: genus est notio ad plures differentias pertinens: Forma est notio, cujus, etc. Notionem appello, quod Graeci tum e)/nnoian, tum pro/lhyin dicunt, id. Top. 7, 31; id. Tusc. 1, 24, 57; id. Fin. 5, 21, 59:
in omnium animis deorum notionem impressit natura,id. N. D. 1, 16, 43; 2, 5, 13:
intellegentiae nostrae,id. ib. 1, 11, 26:
excute intellegentiam tuam ut videas, quae sit in eā species, forma et notio boni viri,id. Off. 3, 20, 81:
neque alia huic verbo subjecta notio est, nisi, etc.,id. Tusc. 5, 10, 29:
de fortitudine,id. ib. 4, 24, 53: apud veteres dicebatur, professionem eorum (mathematicorum), non notitiam, esse prohibitam, Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 2, 2.