offirmo — Lewis & Short
offirmo (obf-), āvi, ātum, 1, v. a. and n.ob-firmo,
pertica, quā stabuli fores offirmari solebant, arrepta,to fasten, bolt, App. M. 7, p. 200:
corium,id. ib.—
certum offirmare est viam me, quam decrevi persequi,Ter. Hec. 3, 5, 4:
se,to persist, be obstinate, id. Heaut. 5, 5, 8:
vir impius procaciter obfirmat vultum suum,Vulg. Prov. 21, 29:
faciem,id. Ezek. 4, 3:
spiritus,id. Dan. 5, 20.—So without se, neutr.: censen' posse me offirmare? Ter Eun. 2, 1, 11.—With inf.:
offirmastin' oc cultare, quo te immittas, pessume?Plaut. Pers. 2, 2, 40.—Hence, offirmātus (obf-), a, um, P. a., firm, resolute, obstinate:
animus fortis atque offirmatus,Plaut. Am. 2, 2, 15:
satin offirmatum quod mihi erat, id me exorat,settled, resolved on, id. Bacch. 5, 2, 83.—Comp.:
mihi videtur illius voluntas obstinatior et in hāc iracundiā offirmatior,Cic. Att. 1, 11, 1.—Adv.: offirmātē (obf-), firmly, stubbornly (post-Aug.):
offirmate resistere,Suet. Tib. 25.