1. ōmen — Lewis & Short
ōmen (old form osmen), ĭnis, n.omen quod ex ore primum elatum est, osmen dictum, Varr. L. L. 6, § 76 Müll.; cf.: osmen, e quo s extritum,
id. ib. 7, § 97: omen velut oremen, quod fit ore augurium, quod non avibus aliove modo fit, Fest. p 195 Müll.; perh. orig. osmen, for ausmen; root audio, that which is heard; hence, in gen..
prodigium): di te deaeque omnes faxint cum istoc omine,with your forebodings, Plaut. Most. 2, 2, 33:
neque solum deorum voces Pythagoraei observaverunt, sed etiam hominum, quae vocant omina,Cic. Div. 1, 45. 102:
ea quae divina testimonia vocant, ex responsis, oraculis, ominibus,Quint. 5, 7, 35: mi pater, inquit (filiola L. Pauli), Persa (catellus) periit. Tum ille Accipio, inquit, mea filia, omen, I take it as a good omen (of a victory over king Perses), Cic. Div. 1, 46, 103:
ingens omen magni triumphi,Juv. 4, 125:
qui discedens mecum ita locutus est, ut ejus oratio omen fati videretur,Cic. Phil. 9, 4, 9:
quibus Antonius (o di immortales, avertite et detestamini, quaeso hoc omen!) urbem se divisurum esse promisit,id. ib. 4, 4, 10; cf.:
atque hoc quidem detestabile omen avertat Juppiter,id. ib. 11, 5, 11; id. Div. 2, 40, 83:
exire malis ominibus,id. Sest. 33, 72:
quam (rem) tu ipse ominibus optimis prosequeris,id. Fam. 3, 12, 2: cum bonis ominibus incipere, Liv. praef. fin.:
i secundo omine,go in God's name, good luck attend you, Hor. C. 3, 11, 50:
impios parrae recinentis omen Ducat,id. ib. 3, 27, 1:
(Mater juvenem) Votis, ominibus et precibus vocat,id. ib. 4, 5, 13:
quod di prius omen in ipsum convertant,Verg. A. 2, 190:
quod acceperunt pro omine,Vulg. 3 Reg. 20, 33.—
hic sceptra accipere et primos attollere fasces Regibus omen erat,Verg. A. 7, 174.—
Contineant nobis omina prima fidem,Prop. 3, 20, 24 (4, 20, 14 M.).