ŏvis — Lewis & Short
ŏvis, is (f. (m., Varr. ap.
acc. ovim, Plaut. Merc. 3, 1, 26; al. ovem; abl. ovi, acc. to Varr. L. L. 8, § 66 Müll.), Non. 216, 23:I
ovis mas,Varr. L. L. 5, 98; cf.:
ovis semimas,Ov. F. 1, 588; cf. Fest. p. 195 Müll.) [kindr. with Sanscr. avi, ovis; Lith. awi-s; Slav. ovjza; Gr. o)/i+s; cf. also Goth. avistr, ovile], a sheep (class.).
I Lit.:
oves scabrae, glabrae,Plaut. Trin. 2, 4, 140:
cum fervit maxime, tam placidum quasi ovem reddo,Ter. Ad. 4, 1, 18; Cic. N. D. 2, 63, 158:
multae dictione ovium et boum,id. Rep. 2, 9, 16:
ovis bona,Plaut. Bacch. 5, 2, 11:
aurata,Ov. H. 6, 2:
infirmae,Hor. Epod. 2, 10:
lanigera,Verg. A. 3, 660:
Milesiae,Col. 7, 2, 3:
nigra,Verg. G. 4, 546:
pinguis,id. E. 6, 5:
placida,Ov. M. 13, 927:
custos ovium,Verg. G. 1, 17:
magistri ovium,id. E. 2, 33:
tondere oves,Hor. Ep. 2, 10.—
Prov.: ovem lupo committere,to appoint the wolf shepherd, Ter. Eun. 5, 1, 16; cf.:
O praeclarum custodem ovium, ut ajunt, lupum,Cic. Phil. 3, 11, 27.—
II Transf.
A Poet., wool:
et niveam Tyrio murice tingit ovem,Tib. 2, 4, 28.—
B Sheep, for simpleton, ninny, fool, Plaut. Bacch. 5, 2, 3, q. v. 15.