parsĭmōnĭa — Lewis & Short
parsĭmōnĭa (parcĭmōnĭa), ae (collat. form, PARCIMONIVM, Inscr. f.parco,
Donat. 35, 4),dies noctesque estur, bibitur, neque quisquam parsimoniam adhibet,Plaut. Most. 1, 3, 78:
parsimonia et duritia,id. ib. 1, 2, 75; id. Truc. 2, 2, 55; Ter. Heaut. 3, 1, 32; Cic. Verr. 2, 2, 3, § 7:
res familiaris conservatur diligentiā et parsimoniā,id. Off. 2, 24, 87:
non intellegunt homines, quam magnum vectigal sit parsimonia,id. Par. 6, 3, 49:
instrumenti et supellectilis,Suet. Aug. 73.—In plur. (anteand post-class.):
veteres mores veteresque parsimoniae,Plaut. Trin. 4, 3, 21:
adesto castis, Christe, parsimoniis,i. e. at the fasts, Prud. Cath. 7, 3:
sine parsimoniā,lavishly, Amm. 15, 4, 8.—Prov.:
sera parsimonia in fundo est,it is too late to spare when all is spent, Sen. Ep. 1, 5 (cf. the Gr. deinh\ d' e)vi\ puqme/ni feidw/, Hesiod. *e)/rg. 369).—
sunt pleraeque aptae hujus ipsius orationis parsimoniae,Cic. Or. 25, 84 (v. the passage in connection).